Πείνα (Πέρης Μιχαϊλίδης) | 23/3/15

Δευτέρα 23 Μαρτίου 2015 στις 20.00
Η Πείνα του Κνούτ Χάμσουν

Πείνα, Πέρης Μιχαϊλίδης στο 30 Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών ΤεχνώνΟ Hamsun υποστήριζε ότι η μοντέρνα λογοτεχνία θα πρέπει να περιγράφει τις ίντριγκες του ανθρώπινου νου, να καταγράφει «τον ψίθυρο του αίματος και τους μονολόγους του μυελού των οστών», όπως έχει γράψει. Γι’ αυτό θεωρείται ως η πλέον ηγετική φυσιογνωμία της Νέο- ρομαντικής εξέγερσης στη λογοτεχνία, που έγινε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.
Ο Hamsun θεωρείται ο πιο σημαντικός και ο πιο καινοτόμος συγγραφέας των αρχών του 20ου αιώνα. Θεμελίωσε την λογοτεχνία της ψυχολογίας χρησιμοποιώντας- για πρώτη φορά- τεχνικές όπως η Ροή της συνείδησης (καταγραφή όλων των σκέψεων και των συνειρμών του ήρωα), ο Εσωτερικός μονόλογος, η υποκειμενικότητα της αφήγησης, οι αλλόκοτες σκέψεις και εισάγοντας στη λογοτεχνία τους παρείσακτους, περιπλανώμενους ήρωες που επιδεικνύουν τη διαφορετικότητά τους μέσα σε κλειστές μικροαστικές κοινωνίες.
Αποτέλεσε πρότυπο για πολλούς σημαντικούς ,μεταγενέστερους συγγραφείς όπως ο Thomas Mann (που θεωρούσε το Hamsun απόγονο του Ντοστογιέφσκι και του Νίτσε) , ο Franz Kafka, ο Henry Miller, ο Hermann Hesse, ο Ernest Hemingway, ο Thomas Bernhard, ο Samuel Becket, η Virginia Woolf, o Marcel Proust, o James Joyce και ο Charles Bukowski, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ο Hamsun ήταν ο μεγαλύτερος συγγραφέας που έζησε ποτέ.
Ο ήρωας της «Πείνας»
Ο πρωταγωνιστής της «Πείνας», είναι ένας άνθρωπος με έντονες πνευματικές ανησυχίες, που έχει διαμορφώσει και ακολουθεί πιστά ένα ιδιαίτερο σύστημα αξιών που μοιάζει με έναν ιδιόρρυθμο κώδικα ιπποσύνης. Απορρίπτει και σαρκάζει το σύγχρονο τρόπο ζωής, την ειδωλοποίηση του χρήματος, τα μικροαστικά πρότυπα.
Μοιάζει σα να διενεργεί ένα ακραίο κοινωνικό πείραμα χρησιμοποιώντας τον εαυτό του ως πειραματόζωο. Θέτει το ερώτημα «μπορεί ένας άνθρωπος να παραμείνει πιστός στις αξίες του όταν βρεθεί σε ακραίες συνθήκες σωματικής εξάντλησης και κοινωνικής περιφρόνησης;» και πιέζει το υποκείμενό του να απαντήσει «ναι».
Ενσαρκώνει την αιώνια εσωτερική πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό οδηγώντας την σε μια ρεαλιστική μάχη ανάμεσα στις βιολογικές σωματικές ανάγκες και στη δύναμη του πνεύματος. Ενώ πένεται και πεινάει, δίνει τα τελευταία υπάρχοντά του για να βοηθήσει άπορα παιδιά και ζητιάνους, σκορπίζει τα ελάχιστα χρήματα που κερδίζει σα να μην του ανήκουν, σα να θεωρεί ότι είναι ντροπή να κατέχει το οτιδήποτε, αρνείται την ελεημοσύνη και προσπαθεί απελπισμένα να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του συχνά με τραγελαφικά αποτελέσματα.
Θέλει να αποδείξει, πρώτα στον εαυτό του και ύστερα στους άλλους, ότι ο άνθρωπος αν το θελήσει, μπορεί να υπερβεί τους περιορισμούς του σώματος, μπορεί να υπερβεί τα ψεύτικα ιδανικά της ύλης, του χρήματος, της κοινωνικής καταξίωσης, του καθωσπρεπισμού και να υπηρετήσει ανώτερες αξίες, όπως αυτή της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Μοιάζει με μοναχό που όμως ασκείται μέσα στον κόσμο και παλεύει να τηρήσει τα χριστιανικά ιδεώδη ενώ την ίδια στιγμή αγανακτεί με το Θεό που δεν του συμπαρίσταται και που επιτρέπει στους ανθρώπους να ζουν βυθισμένοι στην πλάνη.
Η πίστη του στην ανώτερη φύση του ανθρώπου αγγίζει τα όρια της εμμονής και της παραφροσύνης και τον καθιστά εξόριστο, ξένο για την κοινωνία και τα υλιστικά της πρότυπα, παλινδρομώντας από τη θλίψη στο θυμό και από την ταπεινοφροσύνη στη μεγαλομανία..
Αναστάσιος Βενέτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s